Overblog
Follow this blog Administration + Create my blog
Harwinder kaur tetriya

Published from Overblog

July 16 2019 , Written by Harwinder kaur

 

Read more

Published from Overblog

July 14 2019 , Written by Harwinder kaur

 

Read more

Published from Overblog

July 13 2019 , Written by Harwinder kaur

 Hello Dear Reader ,
अगर आप को मेरे Novel को Read करने में किसी भी तरह की कोई भी दिक्कत आ रही हो तो
आप मुझे mail or msg कर सकते हो ।    
मुझे मेरे blog  पर active होने में ज्यादा Time इसी लिए लगा क्योंकि Novel में time लगता है 

 

syUXj1BCJQwVA   पर आपनी videos upload कर
सकते हो क्योंकि यह App, Payment देता है और ईजी़ है ।  मैंने एक दिन ही work  किया था इस पर
और Payment  भी मिला ।      
मुझे राईटिंग का ही शौंक है । इस लिए मैं कहीं और Active  नहीं हूॅ ।  
 
Thanks For Reading  
 
 
Msg of my Reader : -

 

Read more

ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਦਾ ਚੰਨ

July 9 2019 , Written by Harwinder kaur

 

 

WhatsApp Available just for 10 days...…. WhatsApp No: - 7837...…. (This number not available)

This  Novel is my life and love 

Read more

Published from Overblog

July 8 2019 , Written by Harwinder kaur

Full Novel Available Now by Harwinder Kaur

Read more

Published from Overblog

July 8 2019 , Written by Harwinder kaur

ਮੇਲਾ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਅੱਧੇ ਕੁ ਘੰਟੇ '' ਤਿੰਨੋ ਮੇਲੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਸਨ ।

ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਆਂਈਆਂ ਹੋਇਆ ਸਨ ਸਮਨੀ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਣ ਲੱਗੀ

 

 http://shrtph.com/Fo3a

 

 

 

 

 

 

 

‘‘ਤੂੰ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਵਿਆਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਇਆ ?’’ ਚੰਨ ਨੇ ਅਨਾਚਕ ਹੀ ਕਾਲੇ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ।

‘‘ਜਿਹਦੇ ਕਰਮਾਂ ਚ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਲਿਖਿਆ ਹੋਊ ਜਦੋਂਂ ਉਹ ਮਿਲ ਗਈ , ਓਦੋਂ  ਮੇਰਾ ਵੀ ਵਿਆਹ ਹੋ ਜਾਊਗਾ । " ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਿਆ ?" ਕਾਲੇ ਅਚਾਨਕ ਇਹ ਗੱਲ ਪੁੱਛਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ ।

 

ਮੈਂ ਤਾਂ ਵੈਸੇ ਹੀ ਪੁੱਛਿਆ , ਕਿ ਤੇਰਾ ਵੀ ਤਾਂ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਹੋਣਾ ਕਿ ਤੂੰ ਆਵਦੀ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਨਾਲ ਮੇਲਾ ਦੇਖਣ ਆਂਵੇ ।" ਚੰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਜੋੜੀ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ । 

 

 " ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਇਹ ਰੀਝਾਂ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਚ ਜਿਆਦਾ ਨੇ "   ਕਾਲੇ ਨੇ ਚੰਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ । 

 

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਚੰਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸ਼ਰਮਾ ਗਈ ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਹਿਰੇ ਤੇ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ ।  

 

ਸਮਨੀ ਕੋਲ ਖੜੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਤੁਰ ਗਈਆ ਸਨ ਤੇ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਕਾਲੇ ਤੇ ਚੰਨ ਕੋਲ ਆ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ। 

 

" ਚੱਲ ਆਪਾਂ ਵੀ ਚੰਡੋਲ ਝੂਟਣ ਚੱਲਦੇ ਆਂ "  ਸਮਨੀ ਨੇ ਚਡੋਲ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ ।

 

" ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ , ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਚੱਕਰ ਆਉਂਦੇ ਆ ,     ਤੇ ਚੰਡੋਲ  ਤਾਂ ਜੁਆਕਾਂ ਦੀ ਝੂਟਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਆ "    ਚੰਨ ਨੇ ਨਾ ਨੁੱਕਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ । 

 

"    ਉੱਧਰ ਵੱਡਾ ਚੰਡੋਲ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ । ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਜਨਾਨੀਆ ਵੀ  ਝੂਟੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ ।  ਸਮਨੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਚੰਡੋਲ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਕਿਹਾ     ਮੇਲੇ ਚ ਹੋਰ ਆਪਾਂ ਕਰਣ ਕੀ ਆਏ ਆਂਂ ? ਮੇਲਾ ਕਿਹੜਾ ਰੋਜ਼ - ਰੋਜ਼ ਲੱਗਦਾ ।" 

 

" ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਤੇ ਕਿਸੇ ਦਰਖ਼ਤ ਤੇ ਪੀਂਘ ਪਾ ਕੇ ਝੂਟ ਲਈਂ । " ਚੰਨ ਨੇ ਫਿਰ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ।

 " ਮਖ਼ੌਲ ਨਾ ਕਰ ਤੇ ਚੱਲ " ਸਮਨੀ ਨੇ ਚੰਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਜਬਰਦਸਤੀ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ ਚੰਡੋਲ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈ । 

ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਡੋਲ ਝੂਟਣ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ੌਕ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਨਵੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਨੂੰ । ਚੰਡੋਲ ਦੇ ਆਲੇ - ਦੁਆਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੋਈ ਪਈ ਸੀ ਤੇ ਟਿੱਕਟ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਬੋਂਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਸਮਨੀ ਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਟਿੱਕਟ ਕਾਲੇ ਨੇ ਲੈ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਤੇ ਚੰਨ ਨੂੰ ਟਿੱਕਟ ਫੜਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਉਹਨੇ  ਪਰ ਸਮਨੀ ਭੀੜ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੱਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ । ਕਾਲਾ ਸਮਨੀ ਨੂੰ ਓਹਦੀ ਟਿੱਕਟ ਦੇਣ ਲਈ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਿਆ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਚੰਡੋਲ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਚ ਟਿੱਕਟ ਵੇਖ  ਕੇ  ਦੂਸਰੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਵਿਆਹੀਆਂ ਜੋੜਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜੋੜੀ ਹੀ ਸਮਝ ਲਿਆ ਸੀ , ਤੇ ਉਸਨੇ ਕਾਲੇ  ਦਾਾ ਹੱਥ ਫੜ ਉਸਨੂੰ ਚੰਡੋਲ ਵੱਲ ਨੂੰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਚ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਬੈਠਣਾ ਪਿਆ ।

 

 ਪੰਜ ਕੁ ਗੇੜਿਆ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੰਡੋਲ ਰੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਣੇ ਉੱਤਰ ਗਏ ਸਨ  

 

ਕਾਲੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ - ਪਿੱਛੇ ਹੀ ਚੰਨ ਤੁਰ ਪਈ ਸੀ । 

 

" ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਚੱਕਰ ਆਉੰਦੇ ਸੀ , ਚੰਡੋਲ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ "  ਸਮਨੀ ਨੇ ਚੰਨ ਨੂੰ ਛੇੜਦੇ ਹੋਏ  ਕਿਹਾ ।  

" ਹਾਏ ! ਸਮਨੀ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ । ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਹੀ ਬੈਠੀ ਆਂ ।"  ਚੰਨ ਨੇ ਵੀ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ । 

 

‘‘ਅੱਛਾ ! ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਚ ਤੇ ਗੁਰਜੋਤ ਚ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ?  ਕਿਉਂ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੁੜਤਾ - ਪਜ਼ਾਮਾ ਪਾਇਆ ਦੀਂਦਾ ਜਾਂ ਗੁਰਜੋਤ ਦੇ ਡੋਰੀ ਪਾਈ ਦੀਂਦੀ ਆ ।’’  

 

 ‘‘ਅੱਛਾ ! ਆਪਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਆਵਾਂਗੇ , ਹੁਣ ਤਾਂ ਦੇਖ ਭੀੜ ਬਹੁਤ ਹੋ ਗਈ ਆ । "  ਚੰਨ ਨੇ ਗੱਲ ਟਾਲਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ।

 

ਠੀਕ ਆ ਪਰ ਕੱਲ੍ਹ ਗੁਰਜੋਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਕੇ ਆਉੰਦੇ ,  ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਚੰਡੋਲ ਝੂਟਣਾ ਫੇਰ ਰਹਿ ਜਾਣਾ ।   ਸਮਨੀ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ ।  

 ਤਿੰਨੋਂ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਪਏ ।    

 

 8. 

 

 ਨਸੀਬੋ ਦੇ ਘਰ ਡੰਗਰਾਂ ਨੂੰ ਪੱਠੇ  ਨਸੀਬੋ ਦੇ ਘਰਵਾਲਾ ਗੁਰਚਰਣ ਹੀ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ । ਪਰ ਉਹ ਨਾਲ ਦੇ ਪਿੰਡ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਇਸ ਲਈ ਅੱਜ ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਹੀ ਡੰਗਰਾਂ ਨੂੰ ਪੱਠੇ ਪਾਉਣੇ ਪਏ । ਕਾਲਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਟੋਕੇ ਵਾਲੀ ਮਸ਼ੀਨ  ਵਿੱਚ ਪੱਠੇ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਟੋਕਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ  ਉਸਨੇ ਖੇਤ ਦਾ ਕੰਮ ਵੀ ਸਾਂਭਣਾ ਸੀ ਇਸੇ ਲਈ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ । 

 

ਚੰਨ ਕਿਹੜੇ ਵੇਲੇ ਉੱਥੇ ਆ ਬੈਠੀ ਸੀ । ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗਾ ।  

 

 ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਕਾਲੇ ਦੀ ਨਜ਼਼ਰ ਚੰਨ ਤੇ ਪੈ ਗਈ । ਉਹ ਓਸੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ । 

 

" ਤੂੰ ਏਦਾਂ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਕਿਉਂ ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ? " 

 

 

" ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੱਸ ਏਹੋ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਚੰਨ ਕਿਉਂ ਰੱਖਿਆ ।

 

 ਚੰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਉਹ ਇੱਕ ਦਮ ਰੁੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਟੋਕੇ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈ ।  

" ਤੈਨੂੰ ਕਹਿੰਣੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੇਰਾ ਇਹ ਨਾਮ ਮੈਂ ਰੱਖਿਆ ਸੀ "   ਕਾਲੇ ਨੇ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਮੁੱਕਰਣ ਦੇ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ।  

 

" ਮੈਨੂੰ ਸਮਨੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ "  ਚੰੰਨ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਰੁੱਕ ਕੇ ਕਿਹਾ । 

 

ਸਮਨੀ ਤਾਂ ਓਦੋਂ ਹੈ ਨਹੀਂ ਸੀ !"   ਕਾਲੇ ਤੋਂ ਸਹਿਜ਼ੇ ਹੀ ਕਿਹ ਹੋ ਗਿਆ ।  

 

ਪਰ ਹੁਣ ਚੰਨ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਤੇ ਉਹ ਚੁੱਪ - ਚਾਪ ਉੱਠ ਕੇ ਚੱਲੀ ਗਈ

 

 

 

 

 

ਅੱਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ - ਸਵੇਰੇ ਨਸੀਬੋ ਦੀ ਚਰਣੋਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਹੋ ਗਈ ਸੀ । ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ  ਕਾਲੇ ਤੇ ਚੰਨ ਨੂੰ ਇੱਕਠੇ ਘੁੰਮਦੇ - ਫਿਰਦੇ  ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਹੁਣ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਤਰ੍ਹਾਂ - ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਣਾ ਰਹੇ ਸਨ । ਪਰ ਨਸੀਬੋ , ਚਰਣੋਂ ਦੀ ਛੋਟੀ ਕੁੜੀ ਸਮਨੀ ਉੱਤੇ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਗਾ  ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਚੰਨ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਤੇ ਲੈ ਕੇ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਹੁਣ ਚੰਨ ਤੇ ਕਿਸੀ ਚੁੜੈਲ ਦਾ ਸਾਆ ਚੜ ਗਿਆ ਹੈ । ਨਸੀਬੋ ਲਗਾਤਾਰ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਚਰਣੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲੱੱਟ ਜ਼਼ਵਾਬ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ ।  

 ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਨਸੀਬੋ ਸਮਨੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾਭਲਾ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ । 

 

ਪਰ ਅੰਤ ਚਰਣੋਂ ਨੇ ਏਹੋ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਕਿਹ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਨਸੀਬੋ ਦੇ ਮੂੰਹੋ ਕੋਈ ਹੋਰ ਗੱਲ ਨ ਨਿੱਕਲੀ ।

" ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਤੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਭੂਤਾਂ - ਚੁੜੈਲਾਂ ਨੇ ਮੈਂ ਤਾਂ ਜਾਣਦੀ ਹੀ ਆਂ । ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਬੇਗਾਨੀ ਧੀ ਤਾਂ ਤੈਂ ਮਾਰ ਮੁਕਾਈ ।" ਹੁਣ ਚੰਨ ਦਾ ਕੀ ਕਰੇਂਗੀ ? " 

 

ਚਰਣੋਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਚੰਨ ਹੱਕੀ-ਬੱਕੀ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ । ਪਰ ਪੂਰਾ ਸੱਚ ਕੀ ਹੈ ? ਇਹ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗੀ । 

 

  ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵੇਲੇ ਨਸੀਬੋ  ਖੇਤਾਂ ਵੱਲ ਨੂੰ ਚੱਲ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਚਰਣੋਂ ਵੀ ਘਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ।  

 

ਸਮਨੀ ਘਰ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਸੀ । ਇਸ ਕਰਕੇ ਚੰਨ ਸਮਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾ ਪਹੁੰਚੀ ।

 

" ਸਮਨੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ?"  ਚੰਨ ਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹੀ ਪੁੱਛਿਆ ।

 

" ਨਾ ! ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋਣਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ?" ਸਮਨੀ ਨੇ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਚਾਹ ਦੀ ਪਤੀਲੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ । 

 

" ਕੱਲ੍ਹ ਬੇਬੇ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਨਾ , ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੇਂ ।" 

" ਏਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਤਾਂ  ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਨੇ  , ਤੂੰ ! ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਈ ਆਂ ! ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ । " 

 

 " ਹੂੰ !  ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਗੱਲ ਪੁੱਛਣੀ ਆਂ ?  ਕੱਲ੍ਹ ਲੜਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਬੇਬੇ ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ , ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਗੱਲ  "   ਚੰਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਹੀ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ । ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸਨੇ ਅੱਧੀ - ਅਧੂਰੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕਹੀ । 

 

" ਹਾਂ ! ਇੱਕ ਦਿਨ ਬੇਬੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਮੈਂ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲਈ ਸੀ  ਇਹ ਡੇਢ੍ਹ - ਦੋ ਕੁ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਆ । ਅਾਹ ! ਨਾਲ ਦੇ ਪਿੰਡੋ ਕੁੜੀ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਆ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ! ਓਦੀ ਭੈਣ ਆਈ ਸੀ ਇੱਥੇ  ਉਹ ਗੁਰਜੋਤ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘੁੱਲਮਿਲ ਗਈ ਸੀ । ਤੇਰੀ ਬੇਬੇ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਚੱਕਰ ਚੱਲ ਰਿਹਾ |

ਇੱਕਦਿਨ ਨਸੀਬੋ ਤਾਈ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਘਰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇੇ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ । ਹੱਥੋਪਾਈ ''  ਕੁੜੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੰਧ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵੱਜਾ ਤੇ ਕੁੜੀ ਮਰ ਗਈ । 

ਮੇਰੇ ਬੇਬੇ ਲੜਾਈ ਝਗੜੇ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਸੁਣ ਉੱੱਥੇ ਚੱਲੀ ਗਈ ਸੀ । 

ਕੁੜੀ ਜਦੋਂ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਨਸੀਬੋ ਤਾਈ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਈ ਸੀ । ਏਸੇ ਕਰਕੇ ਤਾਈ ਨੇ ਗੱਲ ਬਣਾ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਗੁਰਜੋਤ ਦਾ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਸੀ ਤੇ ਏਹਨੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਨਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ । ਤਾਂ ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਵਦੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ।  ਕੁੜੀ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਤੇ ਦੱਬ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ।  

ਕੁੜੀ ਦੇ ਘਰਦਿਆਂ ਨੇ ਬਦਨਾਮੀ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਗੱਲ ਉਥੇ ਹੀ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤੀ । " 

 

ਸਮਨੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਚੰਨ ਦੇ ਪੈਰਾ ਹੇਠੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਖਿਸਕ ਗਈ ।  

 

 " ਇੱਕ ਗੱਲ ਕਹਾਂ ਚੰਨ , ਨਸੀਬੋ ਤਾਈ ਹੀ ਗੁਰਜੋਤ ਵੀਰ ਦਾ ਕੀਤੇ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੰਦੀ । ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ । ਪਿੰਡ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਊ ਆ , ਪਿੰਡ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਤਾਂ ਕੀ ਭਾਨੀ ਮਾਰਨੀ ਆ ?  ਤਾਈ ਹੀ ਏਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲ ਦਿੰਦੀ ਆ ਕਿ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਗੱਲ ਅੱਗੇ ਤੋਰਨ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ । "  ਗੁਰਜੋਤ ਵੀਰ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ  , ਇਹ ਤਾਂ ਬੱਸ ਨਸੀਬੋ ਤਾਈ ਨੇ ਹੀ ਓਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਚ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਛੱਡਿਆ । "  

 

   ਸਮਨੀ ਨੇ ਚੰਨ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ । ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਕੁਝ ਨ ਬੋਲ ਸਕੀ । 

9. 

ਰਾਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਕਾਲਾ ਮੰਜ਼ੀ ਤੇ ਪਿਆ ਕੁੱੱਝ

       ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਸੋਚਦੇ - ਸੋਚਦੇ ਹੀ ਉਸਦੀ ਅੱਖ ਲੱਗ ਗਈ ਸੀ । 

 

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ , ਜਿਂਵੇ ਕੋਈ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਆ ਲੇਟਿਆ ਹੋਵੇ ।

 

" ਚੰਨ ! ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕੀ  ? "  

ਚੰਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕਦਮ ਦੂਰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਾਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ।

 

    

" ਤੂੰ ! ਤਾਂ ਏਦਾਂ ਡਰ ਗਿਆ ਜਿਂਵੇਂ ਤੇਰੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਕਾਲੀ ਨਾਗੀਨ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ ਹੋਵੇ "  ਚੰਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ।  

 

" ਜੇ ਕੋਈ ਆ ਗਿਆ ਤਾਂ  ? ਚੰਨ ! ਤੂੰ ਉੱਠ ਤੇ ਜਾ " ਕਾਲੇ ਨੇ ਇੱਧਰ - ਉੱਧਰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ । 

 

" ਅੱਛਾ ! ਠੀਕ ਆ ਚੱਲੀ ਜਾਨੀ ਆਂ , ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਦਾ ਜ਼ਵਾਬ ਦੇ "

 

" ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਦਾ ?" 

 

" ਏਹੀ ! ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਨਾਮ "ਚੰਨ" ਕਿਉਂ ਰੱਖਿਆ ਸੀ ?"  

 

ਕੁੱਝ ਦੇਰ ਦੀ ਚੁੱਪ ਛਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । 

 

" ਕਿਉਂਕਿ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਸੀ , ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਨੇਰਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਆਈਆਂ । "    

 

ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ- ਦੂਸਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਚੁੱਪ ਛਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ।  

 

 " ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਏਨੀ ਨੇੜੇ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਹੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਣ "    ਕਾਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹਾਲੇ ਅਧੂਰੀ ਹੀ ਸੀ ਕਿ  ਇੰਨੇ ਵਿੱਚ ਨਸੀਬੋ ਛੱਤ ਤੇ ਆ ਗਈ । 

" ਕਾਲੇ ਕੱਲ੍ਹ ਡੰਗਰਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆਵੀਂਂ , ਮੱਝ ਦਾ ਵੱਛਾ ਢਿੱਲਾ - ਮੱਠਾ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ "    ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਛੱਤ ਤੇ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਕਿਹਾ । ਇੰਨਾ ਕਿਹ ਉਹ ਮੁੜਣ ਹੀ ਲੱਗੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਕਾਲੇ ਦੀ ਮੰਜ਼ੀ ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪਏ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਪੈ ਗਈ । 

 

" ਆਹ ! ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੰਜ਼ੀ ਤੇ ਚਾਦਰ ਹੇਠ ਕੌਣ ਪਿਆ  ? " 

 

" ਏਹ ਤਾਂ ! ਕਰਮਾਂ , ਭਰਜਾਈ " ਕਾਲੇ ਨੇ ਇੱਕ-ਦਮ ਹੀ ਕਿਹ ਦਿੱਤਾ ।

 

" ਅੱਛਾ !"  ਕਿਹ ਨਸੀਬੋ ਚੱਲੀ ਗਈ । 

 

ਨਸੀਬੋ ਛੱਤ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉੱਤਰੀ ਤਾਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਰਮਾਂ ਤਾਂ ਅੰਦਰ ਮੰਜ਼ੀ ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ ।

ਨਸੀਬੋ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸ਼ੱਕ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ।

" ਇੰਨੇ  ਵਿੱੱਚ ਚੰਨ ਛੱਤ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉੱੱਤਰ ਆਈ । 

" ਤੂੰ ! ਕਿੱਥੇ ਸੀ ? " ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਚੰਨ ਵੱਲ ਵੇਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ।  

 

" ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸੀ !"   ਇੰਨਾ ਕਿਹ ਚੰਨ ਚੁੱਪ - ਚਾਪ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਅਪਣਾ ਸਮਾਨ ਸਮੇਟਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ 

 

ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਤੇ ਚੰਨ ਛੱਤ ਤੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਪਿੱਛਲੇ ਘਰ ਜਾ ਪਹੁੰਚੀ ਸੀ |

ਸਵੇਰ ਹੋਈ ਤਾਂ ਨਸੀਬੋ ਨੂੰ ਚੰਨ ਕਿੱਤੇ ਦਿਖਾਈ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਕਾਲਾ ਵੀ ਅੱਜ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਰੋਟੀ

ਖਾਣ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਇਆ | ਚੰਨ ਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਬੈਗ ਵੀ ਗਾਇਬ ਸੀ |

 ਨਸੀਬੋ ਦਾ ਮੂੰਹ ਰੋਣ-ਹੱਕਾ

ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਬੇਸੁਧ ਜਿਹੀ ਹੋ ਕੇ ਮੰਜ਼ੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ | ਕਰਮਾ ਉਸਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਪੁੱਛ

ਰਿਹਾ ਸੀ '' ਬੇਬੇ ਚੰਨ ਕਿੱਥੇ ਆ ''                         

ਪਰ ਨਸੀਬੋ ਕੋਲ ਹੁਣ ਕੋਈ ਜ਼ਵਾਬ ਨਹੀਂ ਸੀ।

https://img.over-blog-kiwi.com/2/61/17/10/20190708/ob_01e56c_21106549-475286176182530-2775670045542.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Read more

Published from Overblog

July 8 2019 , Written by Harwinder kaur

ਕਾਾਲਾ ਰਾਤ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਨਸੀਬੋ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ ਸੀ । ਪਰ ਘਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ।    

 

ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਅੱਜ ਚਰਣੋਂ ਦੀ ਜੇਠਾਣੀ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਚੱੱਲ ਰਹੀਆਂ ਨੇ  , ਇਸ ਲਈ ਨਸੀਬੋ ਸ਼ਾਇਦ ਉੱਧਰ ਹੀ ਸੀ ।

  ਕਾਲਾ ਮੁੜਨ ਹੀ ਲੱਗਾ ਸੀ ,ਕਿ ਉੱਸਦੀ ਨਜ਼ਰ  ਮੰਜ਼ੀ ਤੇ ਪਈ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੀ ਚੁੰਨੀ ਤੇ ਪਈ  ਤੇ ਉਹ ਕੁੱਝ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ।

 

" ਕਾਲੇ ਬਾਈ ਬੇਬੇ ਰੋਟੀ ਬਣਾ ਕੇ ਰੱਖ ਗਈ ਆ , ਖਾਅ ਲਵੀਂ  ਤੇ "   

 

  " ਚੰਨ ਆ ਗਈ ? "  ਕਾਲੇ ਨੇ ਕਰਮੇ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਟਦਿਆਂ ਕਿਹਾ । 

 

 

" ਹਾਂ ! ਮੈਂ ਏਹੋ ਤਾਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ !   ਚੰਨ ਆ ਗਈ ਆ !  ਬੇਬੇ ਤੇ ਚੰਨ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਵਾਉਣ ਗਈਆਂ ਨੇ । " 

 

  ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੀ ਚੁੰਨੀ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ , ਕਾਲੇ ਦਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ ਸੀ । ਉਹ ਤੇਜ਼ - ਤੇਜ਼ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਬਿਨਾਂ ਰੋਟੀ ਖਾਧੇ ਹੀ ਪਿੱੱਛਲੇ ਘਰ ਵੱਲ ਨੂੰ ਮੁੜ ਗਿਆ ਸੀ । 

 

 

 

 

 

    ਚਰਣੋਂ ਦੀ ਜੇਠਾਣੀ ਦੇ ਘਰ 'ਚੋਂ'  ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ । 

   ਕਾਲੇ ਨੇ ਅੱਜ ਮੰਜੀ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਢਾਹ ਲਈ ਸੀ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਨ ਵੱਲ ਤੱਕਦਿਆਂ - ਤੱਕਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸਦੀ ਅੱਖ ਲੱਗ ਗਈ ਸੀ । 

 

 

       

 

    ਵਿਆਹ ਤੇ ਬਹੁਤ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ  ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ । ਇਸ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਚਰਣੋਂ ਦੇ ਘਰ ਤੇ ਕੁੱਝ ਨਸੀਬੋ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਈਆਂ ਸਨ |

 

ਸਵੇਰ ਹੋਈ ਤਾਂ ਕਾਲਾ ਨਸੀਬੋ ਦੇ ਘਰ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ । 

ਦੋਨੋਂ ਕਮਰੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪਏ ਸਨ ।

 

 

           " ਆਹ ! ਔਰਤਾਂ ਚ ਬੰਦਿਆਂ ਦਾ ਕੀ ਕੰਮ ਜ਼ਨਾਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਪਸ  ''  ਸੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੁੰਦੀੀਆਂ ਨੇ " 

   ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੇ ਨਸੀਬੋ ਨੂੰ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ।

 

 

" ਨੀ ਭੈਣੇ ! ਇਹਨੂੰ ਜ਼ਨਾਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਪਤਾ ।  ਕੱਲਾ - ਕੇਹਰਾ ਤਾਂ ਹੈ । ਇਹ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਕਾਲਾ ।" 

 

 ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਗੱਲ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਚੱਲਿਆ ਸੀ । 

 

  " ਬੀਬੀ ! ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੌੌਲੀ ਬੋਲ ਦਿੰਦੀ । 

     ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਉਹਨੂੰ ਸੁਣ ਗਿਆ ।ਉਹਨੂੰ ਬੁਰਾ ਲੱਗਿਆ ਹੋਊ ।"  ਚੰਨ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ । 

 

" ਉਹਦਾ ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ! ਪਰ ਲੱਗਦਾ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਲੱਗ ਗਿਆ "   ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੇ ਮਸਕਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ । 

   

  " ਵੇ ਕਾਲੇ !  ਤੂੰ ਤਾਂ ਕੱਲ ਚੰਨ ਨੂੰ  ਲੈਣ ਗਿਆ ਸੀ ।"  ਪਿੰਡ ਦੀ ਔਰਤ ਨੇ ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਅਵਾਜ਼ ਮਾਰ  ਦੁਬਾਰਾ ਮਸਕਰੀ ਕਰਦੇ ਕਿਹਾ । 

 

 

" ਹਾਂ ! ਗਿਆ ਸੀ । ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਚੰਨ ਦੀ ਸਿਆਣ ਨਹੀਂ ਆਈ । "   ਕਾਲੇ ਨੇ ਦੂਰ ਖੜ੍ਹੇ ਨੇ ਹੀ ਕਿਹਾ । 

 

‘‘ਅੱਛਾ ?  ਤੈਨੂੰ ਚੰਨ ਦੀ ਸਿਆਣ ਨਹੀਂ ਆਈ  ?’’ ਔਰਤ ਨੇ ਫਿਰ ਮਸਕਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ । 

     

ਪਰ ਕਾਲਾ ਮਸਕਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅਣਗੌਲਿਆ ਕਰਕੇ , ਨਹੀਂ , ਕਹਿ ਕੇ ਚੱਲਾ ਗਿਆ । 

 

 " ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ?  ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਚੰਨ ਵੀ ਏਸੇ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ "   ਇਹ ਮਸਕਰੀ ਕਰਣ ਵਾਲੀ ਉਹੀ ਔਰਤ ਸੀ । ਜਿਸ ਤੋਂ ਚੰਨ ਨੇ ਘਰ ਦਾ ਰਾਹ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ ।

 

 5.

 

     ਰਾਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ । ਚੰਨ ਤੇ ਨਸੀਬੋ ਆਪਣੀ - ਆਪਣੀ ਮੰਜੀ ਤੇ ਪਆਂ ਹੋਇਆ ਸਨ ।

" ਬੇਬੇ ! ਕਾਲੇ ਦਾ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਵਿਆਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ? "      ਚੰਨ ਨੇ ਕੁੱਝ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਨਸੀਬੋ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ । 

 

" ਮੈਂ  ਤਾਂ ਬਥੇਰੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾ ਕੀਤੀਆਂ ਨੇ , ਕਿਤੇ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੋ ਜਾਵੇ । ਪਰ ਇੱਕ ਤਾਂ ਰੰਗ ਕਾਲਾ , ਉਤੋਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਮਾੜੀਆ  ਰਿਸ਼਼ਤੇ ਤਾਂ ਆਉਂਦੇ ਆ । ਪਰ ਰੰਗ ਦੇਖ ਕੇ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ , ਗੱਲ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਤੋਰਦੇ । "  

 

   " ਦੇਖਣ ''  ਤਾਂ ਇੰਨਾ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ

 ਕਰਤੂਤਾਂ ਕੀ ਮਾੜੀਆ ਨੇ ?    ਏਦਾਂ ਦਾ ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ ਵੈਸੇ  ’’   ਚੰਨ ਨੇ ਗੱਲ ਜਾਨਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ।

 

ਨਾਲ ਦੇ ਪਿੰਡੋ ਕੁੜੀ  ਵਿਆਹੀ ਹੋਈਆ  ਆਪਣੀ ਓ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੀ ਬੀਹੀ '' ,  ਓਸੇ ਦੀ  ਭੈਣ ਸੀ , ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਚਲਾਈ ਬੈਠਾ ਸੀ । ਕੁੜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਵਿਆਹ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ , ਤਾਂ ਇਹਨੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਮਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ । ਫੇਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੁੜੀ ਦਾ ਕੀ ਹੋਇਆ ?  ਕਿੱਧਰ ਗਈ ? " 

   " ਹੁਣ ਏਹੋ ਜਿਹੇ ਨੂੰ ਕੌਣ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਰੂ ? "

ਪਰ ਤੂੰ ਕੀ ਲੈਣਾ ਏਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ , ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਮੱਥੇ ਤਿਉੜਿਆਂ ਪਾਉਂਦੇ ਕਿਹਾ ।

 

" ਮੈਂ ਤਾਂ ਏਸ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹਦਾ ਵੀ ਤਾਂ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਹੋਊ ਵਿਆਹ ਨੂੰ , ਤੇ ਫੇਰ ਏਦਾਂ ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹੇ ਜਿੰਦਗੀ ਕੱਟਣੀ ਵੀ ਸੌਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ "     ਸ਼ਾਇਦ ਚੰਨ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਹੁਤ ਬੁਰੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਸਨ ।   

 

 " ਤੈਂ ੳਹੁਦੀ ਔਖਸੌਖ ਤੋਂ ਕੀ ਲੈਣਾ , ਤੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਸੌਂ ਜਾ ਕੱਲ੍ਹ ਵਿਆਹ '' ਬਹੁਤ ਕੰਮ ਨੇ  "  ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਝਿੜਕਣ ਦੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ।

  ਚੰਨ ਕਿੰਨਾ ਹੀ ਚਿਰ  ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੁਝ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ । ਫਿਰ ਕਿਸ ਵੇਲੇ ਉਸਦੀ ਅੱਖ ਲੱਗੀ , ਉਸਨੂੰ ਆਪ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਚੱਲਿਆ । 

 

     ਮੂੰਹਨੇਰੇ ਹੀ ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੇ ਖੜਾਕ ਨਾਲ ਚੰਨ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ ਸੀ । ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸ਼ੁੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸੀ ।  

       ਫਿਰ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬੀਤ ਗਿਆ ।   

  ਵਿਆਹ ਦੇ ਕੰਮਧੰਦੇ ਨੀਬੇੜਦੇ - ਨੀਬੇੜਦੇ ਹੀ  ਚਰਣੋਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਸਮਨੀ  ਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਚੰਗੀ ਜਾਣ- ਪਹਚਾਨ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ।

 

 

 6.

 

    

            

        ਵਿਆਹ ਨਿਬਟ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਇੱਕ - ਦੋ ਦਿਨਾਂ ''  ਸਭ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਆਪੋੋ ਅਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚੱਲੇ ਗਏ ਸਨ ।

 

ਸਵੇਰ ਦਾ ਵੇਲਾ ਸੀ ।

ਸਮਨੀ ਨੇ ਆ ਨਸੀਬੋ ਦਾ ਬੂਹਾ ਖੜ੍ਹਕਾ ਦਿੱਤਾ ।   

         " ਚੰਨ ਤੂੰ ਏਨੇ ਚਿਰ ਬਾਅਦ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਆਈ ਆਂ !  ਚੱਲ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਦਿਖਾ ਕੇ ਲਿਉਨੀ ਆ । "

ਸਮਨੀ ਨੇ ਚਾਅ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਤੇ ਆ ਮੰਜ਼ੀ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ । 

 

    " ਪਿੰਡ ਤਾਂ ਦਿਖਾ ਲਿਆ ਪਰ ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ।"  ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਸਖ਼ਤ ਹਿਦਾਇਤ ਦੇ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ।  

 

 " ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਤੋਂ ਤਾਂ ਮੈਂਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ,  ਜਦੋਂ ਬੇਬੇ ਜਾਂਦੀ ਹੁੰਦੀ ਆ , ਓਦੋਂ ਮੈਂ ਬੇਬੇ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲੀ ਜਾਨੀ ਆ । ਮੈਂ ਕੱਲੀ ਤਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਗਈ । "       ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਸਮਨੀ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਹੱਲਕੀਆਂ ਤਿਉੜੀਆਂ ਪੈ ਗਈਆਂ ।  

     

  " ਅੱਛਾ ! ਚੱਲ ਚੱਲੀਆ ਜਾਓ । ਪਰ ਦੁਪਹਿਰਾਂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁੜ ਆਈਓ ।   

 

 ਹਾਂ ! ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗੀਆਂਂ ।    ਇੰਨਾ ਕਿਹ ਸਮਨੀ ਤੇ ਚੰਨ ਤੁਰ ਪਈਆਂ ।  

 

     " ਬੇਬੇ ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਮਨਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ । "  ਪਿੰਡ ਘੁੰਮਦਿਆਂ -  ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਚੰਨ ਨੇ 

ਸਮਨੀ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ।

 

 

 " ਕਹਿੰਦੇ ਆ ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਤੇ ਭੂਤਾਂ - ਚੁੜੈਲਾਂ ਨੇ ,  ਮੈਂ ਮੇਰੀ ਬੇਬੇ ਨਾਲ ਤਾਂ ਚੱਲੀ ਜਾਨੀ  , ਕਦੀ -  ਕਦਾਈਂ ਕੱਚਿਆਂ ਅੰਬੀਆਂ ਤੋੜਣ ।  ਉੰਜ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਚਾਰ ਲਈ ਕੱਚੀਆਂ ਅੰਬੀਆਂ ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਤੋਂ ਹੀ ਤੋੜ ਕੇ ਲਿਆਉਦੀਆਂ ਨੇ । " 

 

   "ਅੱਛਾ ! ਫੇਰ ਕਦੀ ਕੋਈ ਭੂਤ - ਚੁੜੇਲ ਨਹੀਂ ਚਿੰਮੜੀ "  ਚੰਨ ਨੇ ਭੂਤਾਂ - ਚੁੜੈਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉੜਾਉਂਦੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸਮਨੀ   ਨੂੰ ਵੀ ਹਾਸਾ ਆ ਗਿਆ।  

 

  " ਚੱਲ ਆਪਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਤੇ ਵੀ ਗੇੜੀ ਮਾਰ ਕੇ ਆਉਂਨੇ ਆਂਂ । ਵੈਸੇ ਵੀ ! ਮੈਂ ਕਦੀ ਕੱਚੀਆਂ ਅੰਬੀਆਂ ਦੇ ਦਰਖ਼਼ਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ ।" 

 

 

  " ਨਹੀਂ ! ਤੇਰੀ ਬੇਬੇ ਨੇ ਮਨਾ ਕੀਤਾ । ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਬੇਬੇ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ , ਪਰ ਮੇਰੀ ਗੁੱਤ ਪੱਟ ਦਊਗੀ । " 

 

" ਬੇਬੇ ਨੂੰ ਆਪਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੇ । ਨਾਲੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਦਿਖਾਏਗੀ । ਫੇਰ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ '' ਤਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਖੂਹ ਵੀ ਆਉਂਦਾ । ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਵਦੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਨਾ ਮੁੱਕਰ "   ਚੰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਮੰਨਵਾਉਣ ਲਈ ਸ਼਼ਰਾਰਤੀ ਜਿਹੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ।

 

 

 

 

 

 

ਅੱਛਾ ! ਚੱਲ ਆਪਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖੇਤ ਵੱਲ ਨੂੰ ਚੱਲਦੇ ਆਂ । ਜੇ ਗੁਰਜੋਤ ਵੀਰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਤਾਂ ਓਦੇ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਤੇ ਚੱਲੇ ਚੱਲਾਂਗੇ । |

 

 

 " ਗੁਰਜੋਤ ਕੌੌਣ ?"  ਖੇਤ ਵੱਲ ਨੂੰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਚੰਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ । 

 

 " ਆਪਣਾ ਕਾਲਾ ! ਗੁਰਜੋਤ ਓਦਾ ਸਕੂਲ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ । ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਓਹਨੂੰ ਗੁਰਜੋਤ ਹੀ ਕਹਿਨੇੇ ਆ । ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ''  ਓਹੀ ਤਾਂ ਚਾਰ ਜਮਾਤਾਂ ਪੜ੍ਹ - ਲਿਖ ਗਿਆ ਸੀ । ਫੇਰ ਉਹ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੇ ਕੰਮ ਲੱਗ ਗਿਆ । " 

 

  "ਅੱਛਾ ? ਬੇਬੇ ਤਾਂ ਕੁੱਛ ਹੋਰ ਹੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ।" ਚੰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ - ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਕਿਹਾ । 

 

 ਕਾਲਾ ਖੇਤ ਵੱਲੋਂ ਮੁੜਿਆ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ।

 

 "  ਗੁਰਜੋਤ ! ਅਸੀਂ ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਤੇ ਜਾਣਾ , ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚੱਲ । ਮੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ" ਸਮਨੀ   ਨੇ ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਲਈ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ । 

 

 "ਅੱਛਾ ! ਠੀਕ ਆ । ਚੱਲਦੇ ਆ । "  ਕਾਲੇ ਨੇ ਚੰਨ ਵੱਲ ਵੇਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ । 

 

  ਤਿੰਨੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਵੱਲ ਨੂੰ ਤੁਰ ਪਏ । 

  ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ ਤੇ  ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਾਹਰ ਸੀ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾਂ ਖੂਹ । ਖੂਹ ਦੇ ਆਲੇ- ਦੁਆਲੇ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇੜ - ਪੋਦੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਖੂਹ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਅੰਬੀਆਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਰਖ਼ਤ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ ।

 

 

ਸਮਨੀ ਅੰਬੀਆਂ ਤੋੜਣ ਚੱਲੀ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਚੰਨ ਤੇ ਕਾਲਾ ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਕੋਲ ਹੀ ਰੁੱਕ ਗਏ ਸਨ ।  

  

" ਅੱਛਾ ! ਏਥੇ ਚੁੜੇੈਲਾਂ ਰਹਿੰ ਦੀਆਂ , ਤੂੰ ਦੇਖੀ ਆ ਕਦੀ ਕੋਈ ਚੁੜੈਲ ? " ਚੰਨ  ਨੇ ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ । 

 

" ਨਹੀਂ ! ਚੁੜੈਲਾਂ - ਭੁੱਤਾਂ ਤਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਇੱਥੇ । ਏਹ ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਨੂੰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਇੱਧਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੁੰਨਸਾਨ ਜਿਹਾ , ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਏੰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਫੈਲਾ ਰੱਖਿਆਂ ਨੇ । 

 

" ਤੂੰ ! ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਨਹੀਂ ਪਹਿਚਾਣਆਂ ਸੀ ? "  

 

ਚੰਨ ਦੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਕਾਲੇ ਨੇ ਕੋਈ ਜ਼ਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ।

 

   "ਅੱਛਾ । ਮੱਤਲੱਬ ਪਹਚਾਨ ਲਿਆ ਸੀ ।" 

  

ਚੰਨ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ।

 ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦਿਆਂ - ਕਰਦਿਆਂ ਅਚਾਨਕ ਉਸਦਾ ਪੈਰ ਲੱੜਖੜਾ ਗਿਆ । ਪਰ ਕਾਲੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਂਭਾਲ ਲਿਆ ਸੀ । ਪਰ ਖੂਹ '' ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਦਾ ਰੰਗ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ - ਪੈਰ ਕੰਬਣ  ਲੱਗ ਗਏ ਸਨ । 

 

  " ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਹੋਇਆ ?" ਸਮਨੀ ਨੇ ਚੰਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ।  

 

" ਕੀ ! ਹੋਇਆ ਗੁਰਜੋਤ ? ਚੰਨ ਦਾ  ਮੂੰਹ ਕਿਉਂ ਪੀਲਾ ਪਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ  ਕੰਬ ਕਿਉਂ ਰਹੀ ਆ ?"   ਚੰਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ ਸਮਨੀ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪੁੱਛਿਆ ।

 

" ਕੁੱਛ ਨਹੀਂ ! ਬੱਸ ਖੂਹ ਦੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਈ ।"   ਕਾਲੇ ਨੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ । 

 

  ਚੰਨ ਵੀ ਚੁੱਪ - ਚਾਪ ਤੁਰ ਪਈ । ਪਰ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਹਾਲੇ ਵੀ ਪੀਲਾ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਹੱਥ - ਪੈਰ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ ।

 

ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਚੰਨ ਚੁੱਪ - ਚਾਪ ਮੰਜ਼ੀ ਤੇ ਪੈ ਗਈ ਸੀ ।

 

" ਕੀ ਹੋਇਆ ਚੰਨ ਨੂੰ ?"  ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਚੰਨ ਦੇ ਪੀਲੇ ਪਏ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਵੇਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ । 

 

" ਪਤਾ ਨਹੀਂ  ? ਸ਼ਾਇਦ ਖੂਹ ਤੋਂ ਡਰ ਗਈ ।"  ਸਮਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਿਹਾ ।

 

" ਖੂਹ ਤੋਂ ? ਖੂਹ ਤੇ ਕੀ ਕਰਣ ਗਈਆਂ ਸੀ ? "  ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਸਮਨੀ ਨੂੰ ਝਿੜਕਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ । 

ਮੈਂ ਤਾਂ ਚੰਨ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਿਖਾਉਣ ਲੈ ਗਈ ਸੀ ।"  ਹੁਣ ਸਮਨੀ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘਬਰਾ ਗਈ ਸੀ । 

 

 ਪਰ ਨਸੀਬੋ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਠੰਡਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਤੇ ਉਹ ਬਾਰ - ਬਾਰ ਸਮਨੀ ਨੂੰ ਝਿੜਕਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਸੀ ।

 

  ਨਸੀਬੋ ਦੇ ਝਿੜਕਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼  ਸੁਣ ਕੇ ਚਰਣੋਂ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੀ

  ‘‘ ਕੀ ਹੋਇਆ ਨਸੀਬੋ ?  ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਤੇ ਜੇ ਚੱਲੀ ਵੀ ਗਈ ਚੰਨ  ? ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਦਾ ਡਰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ? " 

     ਚਰਣੋਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਨਸੀਬੋ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ ।

 

7. 

 

  ਜਦੋਂ ਦੀ ਚੰਨ ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਈ ਸੀ । ਓਦੋਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਹ ਕੁੱਝ ਬਦਲੀ - ਬਦਲੀ ਜਿਹੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ।

ਨਸੀਬੋ ਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਚੰਨ ਦਾ ਇੱਥੇ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ।  ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਮੇਲਾ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਸੀ ਤੇੇ ਉਸ ਨੇ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਚੰਨ ਨੂੰ ਆਪ ਮੇਲਾਾ ਦਿਖਾਉਣ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇਗੀ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸਨੇ ਬੜੇ ਚਾਅ ਤੇ ਲਾਡ ਨਾਲ ਚੰਨ ਨੂੰ ਕਹੀ ਸੀ ।  

ਐਂਤਵਾਰ ਤੋਂ ਮੇਲਾ ਸੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਚੰਨ ਮੇਲੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ । 

  " ਬੇਬੇ ਤੂੰ ਤਾਂ ਹਾਲੇ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ?"   ਚੰਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਨਸੀਬੋ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਓਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ।

 

" ਮੇਰੇ ਤਾਂ ਪੁੱਤ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਅੱਜ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇ ਚਰਣੋਂ ਨੇ ਮੰਡੀ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ।"  ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਕੁੱਝ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ।  " ਚੱਲ ਤੂੰ ਸਮਨੀ ਨਾਲ ਚੱਲੀ ਜਾ । ਉਹ ਵੀ ਤਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਮੇਲੇ ਜਾਣ ਨੂੰ , ਜਾ ਜਾਕੇ  ਓਹਨੂੰ ਸੱਦ ਲਿਆ । " 

    ਚੰਨ ਸਮਨੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਚੱਲੀ ਗਈ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਚੰਨ , ਉਸ  ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ।

 " ਬੇਬੇ ! ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਪ ਮੇਲੇ ਮੇਰੀ ਬੇਬੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਨੀ ਆ , ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਚੰਨ ਨਾਲ ਚੱਲੀ ਜਾਂਵਾ , ਨਾਲੇ ਮੇਲੇ 

'' ਕਿੰਨੀ ਭੀੜ ਹੁੰਦੀ ਆ , ਚੋਰ-ਕ-ਚੱਕੇ  ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਆ । ਅਸੀਂ ਕੱਲੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਂਵਾਂਗੀਆ।  ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ । "  ਸਮਨੀ ਨੇ ਅਉਂਦੇ ਹੀ ਕਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ।  

" ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਤੇ ਜਾਣ ਲੱਗਿਆਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਿਆ "   ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਤੇ ਸਮਨੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ ।   

 

ਅੱਛਾ ! ਚੱਲ ਮੈਂ ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਲ ਭੇਜਦੀ ਆਂ । ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਕਾਲੇ ਆਉਂਦਿਆਂ ਵੇਖ ਕਿਹਾ ।

  " ਗੁਰਜੋਤ ! ਚੱਲ ਆਪਾਂ ਸਾਰੇ ਮੇਲਾ ਵੇਖਣ  ਚੱਲਦੇ ਆਂ ।"  ਨਸੀਬੋ ਦੇ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਮਨੀ ਨੇ ਬੋਲ ਦਿੱਤਾ । 

  

   ਚੰਨ ਨੇ ਕਾਲੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਅੱਜ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਦਲਿਆ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਉਂਜ ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਦੀ ਚੰਨ ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਈ ਸੀ । ਓਦੋਂ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਹੀ ਬਦਲਿਆ - ਬਦਲਿਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ । 

 

" ਮੈਨੂੰ ਖੇਤ '' ਬਹੁਤ ਕੰਮ ਆਂ " 

‘‘ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਿਹ ਰਹੀ । ਉਹ ਤਾਂ ਚੰਨ ਨੇ ਕਦੀ ਮੇਲਾ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ । ਬੇਬੇ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਵਾਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਮੇਲੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਦਾ ਤੇ ਹੁਣ ਮੁੱਕਰ ਗਈ । ਵੇਖ ਬੇਚਾਰੀ ਚੰਨ ਕਿਵੇਂ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ ।"  ਸਮਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ।

  ਕਾਲੇ ਨੇ ਚੰਨ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ , ਚੰਨ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹਾਲੇ ਵੀ ਪੀਲਾ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । 

" ਕਾਲੇ ਤੂੰ ਚੱਲਾ ਜਾ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ , ਹੁਣ ਏਹ ਕੱਲੀਆਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣ ਗਈਆਂ  ਤੂੰ ਚੱਲਾ ਜਾ ਨਾਲ । ਕੰਮ ਤਾਂ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਰਹਿਣ ਗੇ ।’’   

   ਕਾਲੇ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਟਾਲ - ਮਟੋਲ ਕੀਤੀ । ਪਰ ਸਮਨੀ ਦੇ ਬਾਰ - ਬਾਰ ਕਹਿਣ ਕਰਕੇ ਤੇ ਚੰਨ ਦੇ ਪੀਲੇ ਪਏ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਜਾਣ ਲਈ ਰਾਜੀ਼ ਹੋ ਗਿਆ ।

 

 " ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਆਉਣੀਆਂ " ਚੰਨ ਨੇ ਮੇਲੇ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ  

"ਤਿਆਰ ਤਾਂ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੀ ਏ ਤੂੰ "  ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਚੰਨ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ । 

 

" ਨਹੀਂ ਆਹ ਸੂਟ ਨਹੀਂ ਵੱਧਿਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਮੈਨੂੰ , ਸਮਨੀ ਨੇ ਵੀ ਤਾਂ ਹਾਲੇ ਤਿਆਰ ਹੋਣਾ । ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਣੀ ਆਂ । "  ਏਨਾ ਕਿਹ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਸੁਣੇ ਚੰਨ ਦੁਬਾਰਾ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਚੱਲੀ ਗਈ ।

 

 

ਸਮਨੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਚੰਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਆ ਗਈ ਸੀ ਪਰ ਚੰਨ ਹਾਲੇ ਵੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ  

 

" ਚੰਨ ਹਾਲੇ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ? "  ਸਮਨੀ ਨੇ ਇੱਧਰ - ਉਧਰ ਦੇਖਦੇ ਆਵਦੀ ਗੁੱਤ '' ਪਾਈ ਡੋਰੀ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ।

   

ਪਤਾ  ਨਹੀਂ ਕੀ ਤਿਆਰ ਹੋਣਾ ਏਸ ਕੁੜੀ ਨੇ , ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਕਮਰੇ 'ਚੋਂ' ਹੀ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੀ "  ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਆਪਣੇ - ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਕਿਹਾ । 

 

" ਆਹ ! ਤੂੰ ਕੀ ਆ ਏਡੀ ਡੋਰੀ ਲੰਮਕਾਈ ਆ " ਨਸੀਬੋ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸਮਨੀ ਵੱਲ ਗਈ ਤਾਂ ਇੱਕ-ਦਮ ਬੋਲ ਉੱਠੀ ।

 

" ਮੇਲੇ ਜਾਣਾ ਤਾਂ ਤਿਆਰ ਤਾਂ ਹੋਣਾ ਹੀ ਸੀ ।"  ਸਮਨੀ ਨੇ ਪਲਟ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ।

 

" ਮੇਲੇ ਤੇ ਚੱਲੀ ਆਂ ਜਾਂ ਵਿਆਹ ਤੇ ? ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੌਕੀਨੀ ਲਾਈ ਆ "  ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਸਮਨੀ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘੁਰਦੇ ਕਿਹਾ । 

 

" ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਬੇਬੇ ਐਂਵੀ ਗੁੱਸਾ ਚੜਿਆ ....

 

ਚੰਨ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਚੰਨ ਵੱਲ ਵੇਖ ਸਮਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਅਧੂਰੀ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ । 

 

" ਚੰਨ ! ਤੂੰ ਤਾਂ ਸੱਚੀ ਚੰਨ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਹੀ । "  ਸਮਨੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋ ਸਹਿਸੁਭਾਵਕ ਹੀ ਕਿਹ ਹੋ ਗਿਆ  ਤੇ  ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਚਹਿਰੇ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਫੈਲ ਗਈ । 

 

ਤੂੰ ਵੀ ਬਥੇਰੀ ਸੋਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ । "  ਚੰਨ ਨੇ ਵੀ ਸਮਨੀ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ । 

 

ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਚੰਨ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ । ਚੰਨ ਸੱਚੀ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ । ਉਹਨੇ ਲਾਲ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ''  ਚਾਰ - ਪੰਜ ਚੂੜੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ।

 

" ਨੀ ! ਕੁੜੀਓ ਏਨਾ ਸੱਜ - ਧੱਜ ਕੇ ਨਹੀਂ  ਜਾਈਦਾ ।"   

ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਕਿਹਾ । ਪਰ ਦੋਨੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਸੁਣੇ ਹੀ ਤੁਰ ਪਈਆਂ ।  

 

ਬਾਹਰ ਕਾਲਾ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਉੱਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ।

 

ਚੰਨ ਵੱਲ ਵੇਖ  ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੀ ਰਹਿ  ਗਿਆ । 

  ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਚੰਨ ਵੱਲ ਏਦਾਂ ਵੇਖਦੇ ਦੇਖ ਸਮਨੀ ਨੂੰ ਹਾਸੀ ਆ ਗਈ ਤੇ ਉਸਦੀ ਹੱਲਕੀ ਹਾਸੀ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਾਲੇ ਦਾ ਜਿਵੇਂ ਧਿਆਨ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਅੱਗੇ - ਅੱਗੇ ਤੁਰ ਪਿਆ ।

 

ਮੇਲਾ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਅੱਧੇ ਕੁ ਘੰਟੇ '' ਤਿੰਨੋ ਮੇਲੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਸਨ ।

ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ Read more

ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਦਾ ਚੰਨ

July 8 2019 , Written by Harwinder kaur

ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਦਾ ਚੰਨ

 

 

Written by Harwinder kaur

 Published by Lulhttps://img.over-blog-kiwi.com/2/61/17/10/20190629/ob_fb353e_17619095-125966224605558-1264988872-n.jpgu.com


http://www.lulu.com/content/paperback-book/%e0%a8%95%e0%a8%be%e0%a8%b2%e0%a9%80-%e0%a8%b0%e0%a8%be%e0%a8%a4-%e0%a8%a6%e0%a8%be-%e0%a8%9a%e0%a9%b0%e0%a8%a8/24931048

 

 

ਨਸੀਬੋ ਦੇ ਘਰ ਕੁੜੀ ਵਾਲੇ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਚਾਹ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਈਪਰ ਉਂਝ  ਨਸੀਬੋ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਾਲੇ ਲਈ ਕਈ ਰਿਸ਼ਤੇ ਆਏ ਸਨਪਰ ਕਿੱਤੇ ਵੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬਣੀ 

     

ਨਸੀਬੋ ਚਾਹ ਲੈ ਕੇ ਕੁੜੀ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਖੜੋਤੀ |

"ਮੁੰਡਾ ਕੰਮ ਕੀ ਕਰਦਾ"   ਕੁੜੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਗਿਲਾਸ ਥਾਲੀ ਚੋਂ ਚੁੱਕ ਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਿਆ

 

" ਕੰਮ ਤਾਂ ਕਦੀ ਅਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨ ਦਿੱਤਾ,  ਉਂਝ ਕਦੀ - ਕਦਾਈਂ ਕਰਮੇ ਦੇ ਬਾਪੂ ਨਾਲ ਖੇਤ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ "

 

       ਨਸੀਬੋ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੁੜੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਫਿੱਕੀ ਪੈ ਗਈ ।

" ਉਂਝ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਕਾਲੇ ਲਈ ਬਥੇਰੇ ਆਉਂਦੇ ਨੇ ਪਰ ਆਹ! ਆਂਢਣਾ - ਗੁਆਢਣਾ ਹੀ ਭਾਨੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਨੇ ਤਾਂਹੀ ਕਰਕੇ ਕਿੱਤੇ ਗੱਲ ਸਿਰੇ ਨਹੀਂ ਚੱੜੀ ।" ਜਦ ਲੋਕ ਹੀ ਭਾਨੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਨੇ ਤਾਂ ਕੁੱ ਕੀਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ,  ਕਿਸੇ ਦੀ ਧੀ ਦੀ  ਜਿੰਦਗੀ ਖਰਾਬ ਹੋਣ  ਦੇੰਵਾ, ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪ ਵੀ ਨਹੀਂ , ਫੇਰ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਆਵਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ,  ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰ , ਮੈਂ ਨਰਕਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ "  ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਇਕੋ ਸਾਹ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆੰ 

ਗੱਲਾਂ ਕਿਹ ਦਿੱਤੀਆਂ   ਤੇ ਕੁੜੀ ਦੀ ਮਾਂ ਹੱਕੀ - ਬੱਕੀ ਜਿਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ।  

 

"ਕੀ?" ਮੁੰਡੇ  ' '  ਕੋਈ ਐਬ ਆ , ਸ਼ਰਾਬੀ- ਕਰਾਬੀ ਆਂ ?"    

 

ਕੁੜੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਗਿਲਾਸ ਮੰਜ਼ੀ ਦੇ ਹੇਠ  ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ । 

       

 " ਨਹੀਂ !" ਉਂਝ  ਤਾਂ ਕੋਈ ਐਬ ਨਹੀਂ । ਪਰ ਆਹ ! ਪਿੱਛੇ  ਜੇ  ਦੋ ਕੁ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ , ਕਿਸੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਸੀ   ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ , " ਕੁੜੀ ਦੇ ਘਰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਲੈਨੇ ਆਂ ਪਰ  ਏਹਨੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ  , ਫੇਰ ਰੱਬ ਜਾਣੇ ਕੁੜੀ ਕਿੱਧਰ ਗਈ , ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਚੱਲਿਆ । "         ਆਹ ਨਾਲ ਦੇ ਪਿੰਡੋ ਕੁੜੀ  ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਆ ਆਪਣੀ ਓ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੀ ਬੀਹੀ '' , ਆਖਰੀ ਘਰ ਆ , ਓਸੇ ਦੀ ਭੈਣ ਆ ।

" ਹੁਣ ਤੀਵੀਂਆਂ ਭਾਨੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਨੇ , ਤਾਂ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਿਂਵੇ ਹੋਵੇ  "   ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਜਲਦੀ - ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਇੰਞ ਕਿਹ ਦਿੱਤੀ ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਇਹੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਦੀ ਕਾਹਲੀ ਸੀ । 

ਨਸੀਬੋ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਹੱਕੇ - ਬੱਕੇ ਰਹਿ ਗਏ । ਪਰ ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਅੱਗੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਵਾਲ ਕਰਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ।

 

ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਚਾਹ ਦੇ ਗਿਲਾਸ ਮੰਜ਼ੀ ਹੇਠ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ  ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਕਹੇ ਹੀ ਤੁਰ ਪਏ । 

 

ਨਸੀਬੋ ਦੀ ਗੁਆਂਢਣ ਚਰਣੋ  ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਚਿਰ ਦੀ ਬਿੜਕਾ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਤੇ ਕੁੜੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੀ ਚਰਣੋਂ ਨੇ ਆ ਨਸੀਬੋ ਦਾ ਬੂਹਾ ਖੜਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ।

" ਨਸੀਬੋ ਘਰ ਆਂ ?" ਚਰਣੋਂ ਨੇ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ । 

 

" ਲੰਗ ਆ ਚਰਣੋਂ ," ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਚਾਹ ਦੇ ਗਿਲਾਸ ਕੱਠੇ ਕਰ  ਨਲਕੇ ਕੋਲ ਰੱਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ । 

 

" ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਾਲੇ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆਂ ਤਾਂ ਵਧਾਈਆਂ  ਹੀ ਦੇ ਆਂਵਾ "  ਚਰਣੋਂ ਨੇ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣ ਦੇ ਲਹਿਜੇ  ਚ ਕਿਹਾ । 

 

" ਕਿਥੋਂ ਭੈਣੇ !" ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਥੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਆਂ ਕਿ ਕਿੱਤੇ ਗੱਲ ਬਣ ਜਾਵੇ , ਪਰ ਕੁੜੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਕਿਹ ਦਿੰਦਾ ਕਿ 'ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਰੰਗ ਬਾਲਾ ਕਾਲਾ ,   ਕੁੜੀ ਵਾਲੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਆ ਤੇ ਚਾਹ - ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਆ ।  ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਥੇਰੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾ ਕਰ ਦੀ ਆਂ  , ਰਿਸ਼ਤਾ ਪੱਕਾ ਕਰਣ ਲਈ |

 

ਬਥੇਰਾ ਕਹੀ ਦਾ ਕਿ ਮੁੰਡਾ ਬਹੁਤ ਸਾਊ ਆ , ਦੱਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਵੀ  , ਕੱਲਾ - ਕੇਹਰਾ  , ਪਰ ਕੁੜੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਬੱਸ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਹੀ ਯਕੀਨ ਆਉਂਦਾ ।

 

ਮਖੋਲ ਕਰਣ ਆ ਜਾਂਦੇ ਨੇ , ਰਿਸ਼ਤਾ ਤਾਂ ਕਿਹਨੇ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ?  ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਗਿਲਾਸ ਚਰਣੋਂ ਦੇ ਹੱਥ  '' ਫੜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ । 

 

" ਕੁੜੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਬਾਰੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ?"  ਚਰਣੋ ਨੇ  ਇੱਥੇ ਵੀ ਗੱਲ ਨਾ ਬਣਨ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਜਾਂਨਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ । 

 

" ਹਾਂ! ਓਹੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਪੁੱਛਦੇ ਸੀ ,  ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਰਿਹਾ ਤੇ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਵਿਆਹ ਨਹੀੰ ਕਰਵਾਇਆ , ਫੇਰ ਕੁੜੀ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਚੱਲਿਆ ।

ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਐਂਵੀ ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ।" ਪਰ ਲੋਕ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਪੱਟੀ ਪੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦੇ ਨੇ  ਕੁੜੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੀ ਯਕੀਨ ਆਉੰਦਾ । ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਥੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਦੇਖ ਲਈ  ।"   ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਕੰਬਦੇ ਜਿਹੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਚੁੰਨੀ ਠੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ । 

 

" ਚੱਲ , ਛੱਡ ਤੂੰ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ , ਚਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲਾ ," ਚਰਣੋਂ ਨੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਟੇਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ । 

 

" ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਸ ਕਰਕੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਆਂ ਕਿ ਕੋਈ ਇਹ ਨਾ ਕਹੇ ਕਿ , ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ।"        ਸੱਚੀ ਕਹਿਨੀ ਆਂ ਭੈਣ ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ , ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਆ , ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਥੇਰੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾ ਕਰਦੀ ਆਂ , ਹੁਣ ਜੇ ਕੁੜੀ ਵਾਲੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਲਈ ਰਾਜੀ ਨਾ ਹੋਣ ਤਾਂ ਜਬਰਦਸਤੀ ਤਾਂ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ।   ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੇਹੋ ਜਿਹੇ ਕਰਮ ਨੇ ਚੰਦਰੇ ਦੇ ।" 

 

" ਅੱਛਾ !   ਆਪਣੀ ਚੰਨ  ਏਤਕੀ ਤਾਂ ਆਊਗੀ ,  ਹੁਣ ਤਾਂ ਪੇਪਰ ਵੀ ਹੋ ਗਏ ਨੇ "  ਚਰਣੋਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਪੁੱਛਿਆ ।  

 

" ਹਾਂ , ਏਤਕੀ ਗਿਆਰ੍ਹਵੀਂ ਦੇ ਪੇਪਰ ਦਿੱਤੇ ਨੇ , ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ , ਹੁਣ ਆ ਜਾ ਇੱਕ ਵਾਰ ਗੇੜਾ ਮਾਰ ਜਾ ਘਰ ਬੜਾ ਸੁੰਨਾ ਲੱਗਦਾ , ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਤਾਂ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਭੂਤ ਸਵਾਰ ਆ, ਪਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਸੁਨੇਹਾ ਘੱਲਿਆ ਸੀ ,  ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ , ਏਤਕੀ ਪੇਪਰਾਂ ਤੋਂ ਬਆਦ ਆਊਗੀ ।" 

 

" ਚੱਲ ਚੰਗਾ ! ਹੁਣ ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਦੇਖਿਆਂ ਮੁਦਤਤਾਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਨੇ । ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਉਹਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਵਦੀ ਭੈਣ ਕੋਲ ਤੋਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ , ਓਦੋ ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਆਣੀ ਜਿਹੀ ਸੀ । "  

 

   " ਮੇਰਾ ਤਾਂ ਅਵਦਾ ਵੀ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦਾ ਉਹਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜਣ ਨੂੰ , ਪਰ ਭੈਣ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ , ਉਥੇ ਚੰਗੇ ਸਕੂਲ ਨੇ , ਕੁੜੀ ਪੜ ਲਊਗੀ । ਤਾਂ ਮੈਂਂ ਭੇਜ ਦਿੱਤੀ ਸੀ । "  ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਕੁਝ ਸੋਚਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ।

 

" ਚੱਲ ਕੋਈ ਨਾ ! ਉਹ ਚੰਨ ਦੀ ਆਂ , ਫੇਰ ਓਦੋਂ ਤੈਥੋਂ ਦੋ ਜੁਆਕ ਸਾਂਭੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇ ਸੀ । "  ਏਨਾ ਕਿਹ ਚਰਣੋੰ ਮੰਜ਼ੀ ਤੋਂ ਉਠ ਖੜੀ ਹੋਈ ।  

 

 

      

 

  2. 

 

 

                ਵੰਡ ਹੋਣ ਤੋਂਂ ਬਆਦ  ਗੁਰਚਰਣ ਦੇ ਦਾਦਾ - ਦਾਦੀ ਇੱਧਰ ਆ ਗਏ ਸਨ । ਫਿਰ ਇੱਧਰ ਹੀ ਗੁਰਚਰਣ ਦਾ ਬਾਪੂ  ਕਾਲੇ ਦੇ ਬਾਪੂ ਦੇ ਖੇਤਾਂ '' ਕੰਮ ਕਰਣ ਲੱਗਾ ਸੀ ਤੇ ਹੋਲੀ - ਹੋਲੀ ਚੰਗੇ ਦੋਸਤ ਬਣ ਗਏ ਸਨ ।   

 

 ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ 15 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਹੋਏ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਬੰਬ ਵਿਸਫੋਟ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇ ਦੇ ਮਾਂਂ - ਬਾਪ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ । ਉਸ ਵਕਤ ਦੰਗਿਆਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਜੋਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ 

 

ਜਦੋਂਂ ਕਾਲੇ ਦੇ ਮਾਂ - ਬਾਪ ਗੁਜਰੇ ਉਸ ਵਕਤ ਉਹ ਨਿਆਣਾ ਸੀ । ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸਾਂਭਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਇਸ ਲਈ ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਗੁਰਚਰਣ ਦੇ ਮਾਂ- ਬਾਪ ਨੇ ਹੀ ਸਾਂਭਿਆ ।  ਗੁਰਚਰਣ ਤੇ ਕਾਲਾ ਹਾਣੀ ਹੀ ਸਨ । ਪਰ ਕਾਲਾ ਗੁਰਚਰਣ ਤੋਂ ਚਾਰ ਕੁ ਸਾਲ ਛੋਟਾ ਸੀ । 

 

ਗੁਰਚਰਣ ਹਾਲੇ 17 ਕੁ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਅਚਾਨਕ ਤਬਿਅਤ ਬਹੁਤ ਬਿਗੜ ਗਈ ।   ਇਸ ਲਈ ਜਲਦੀ ਹੀ ਗੁਰਚਰਣ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਨਸੀਬੋ ਵਹੁਟੀ ਬਣ ਇਸ ਪਿੰਡ '' ਆਈ ।  ਪਰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਕੁਝ ਕੁ ਦਿਨਾਂ ਬਆਦ ਪਹਿਲਾਂ ਨਸੀਬੋ ਦੀ ਸੱਸ ਤੇ ਫਿਰ ਸਹੁਰਾਂ ਵੀ ਗੁਜ਼ਰ ਗਏ । 

 

   ਨਸੀਬੋ ਦੇ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਸਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ । ਪਰ ਉਸ ਕੋਲ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ । ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੋਸਣਾ ਸੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ।   ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਜਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ । ਇਸੇ ਕਰ ਕੇ ਨਸੀਬੋ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਆਪਣੀ 6 ਕੁ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨਸੀਬੋ ਦੀ ਝੋਲੀ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਤੇ ਕੁਝ ਕੁੁ ਦਿਨਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੁੜੀ ਨਸੀਬੋ ਦੀ ਜਾਨ ਬਣ ਗਈ ਸੀ । ਕਾਲੇ     ਨੂੰ   ਕੁੜੀ   ਕਿਸੇੇ ਚੰਨ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂਂ ਸੀ ਲੱਗਦੀ । ਉਂਝ ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਹਾਲੇ ਨਿਆਣਾ ਹੀ ਸੀ । ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਦਾ ਨਾਮ ਚੰਨ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਫਿਰ ਸਭ ਨੇ ਚੰਨ ਹੀ ਕਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ।  ਹਾਲੇੇ 5- 6 ਮਹੀਨੇ ਹੀ ਬੀਤੇ ਸੀ ਕਿ ਨਸੀਬੋ ਦੀ ਕੁੱਖ ਹਰੀ ਹੋ ਗਈ ।ਨਸੀਬੋ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝਦੀ ਸੀ ਕਿ ਚੰਨ ਉਸ ਲਈ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ । ਏਸੇ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਚੰਨ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੜਾ ਲਗਾਵ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ।

 

ਨਸੀਬੋ  ਕੋਲ    ਮੁੰਡਾ   ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਚੰਨ ਨਾਲ ਮੋਹ ਫਿੱਕਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਿਆ  ਪਰ ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਜੁਆਕਾ ਨੂੰ ਸਾਂਭਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ । ਏਸੇ ਕਰ ਕੇ    ਨਸੀਬੋ ਦੀ  ਭੈਣ  ਆਪਣੀ    ਕੁੜੀ  ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਗਈ ਸੀ ।   ਉਂਝ  ਨਸੀਬੋ ਚੰਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼਼ਾ  ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਸੀ।

 

        ਹੁਣ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਨਸੀਬੋ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਸੁਨੇਹਾ ਘੱਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਤੇ ਚੰਨ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਨਸੀਬੋ ਨੂੰ ਚਾਅ ਚੱੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ।   

      ਉਸਨੇ ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਤੇ ਆਵਦੇ ਮੁੰਡੇ ਕਰਮੇ ਨੂੰ ਬੱਸ ਅੱਡੇ ਤੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । 

 

 

       3.

 

 

        

‘‘ਕਾਲੇ ਬਾਈ ਤੂੰ ਚੰਨ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਵੇਂਗਾ ?  ਕਰਮੇ ਨੇ ਦੂਰੋ ਆਊਦੀ ਬੱਸ ਵੱਲ ਵੇਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ । ਬੇਬੇ ਨੂੰ ਤਾਂ ਚਾਅ ਏਹ ਵੀ ਖਿਆਲ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਕਿ ਆਪਾ ਚੰਨ ਨੂੰ ਪਛਾਣਾ ਗੇ ਕਿੰਵੇ ?’’ 

 

ਕਾਲਾ ਕਰਮੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ  ਕੁੱਝ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ । ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ  ਚੰਨ ਨੂੰ ਓਦੋਂ ਵੇਖਿਆ  ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੱਚੀ ਸੀ ।  ਕਾਲਾ  ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਦੇ  ਪੰਨ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ  ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗਾ  ਤੇ ਚੰਨ ਦੇ ਚਹਿਰੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ।

 

 

ਇੰਨੇ ਵਿੱਚ ਧੂੜਾਂ ਛੱਡ ਦੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਬੱਸ ਆ ਗਈ ਸੀ ।

 

 ਇੱਕ - ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਸਵਾਰੀਆਂ ਉੱਤਰਣ ਲੱਗਿਆ ਸਨ।

 

 

ਤੇ ਉਹ ਦੋਨੋ ਜਾਣੇ ਬੱਸ ਤੋਂ ਉੱਤਰਣ ਵਾਲੀਆਂ  ਸਵਾਰੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ  "ਚੋ" ਚੰਨ ਦੇ ਚਹਿਰੇ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਣ ਲੱਗੇ |

 

ਸਾਰੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਉੱਤਰ ਗਈਆਂ ਸਨ |   ਬੱਸ   ਤੁਰ  ਪਈ ਸੀ | ਪਰ ਚੰਨ ਦਾ  ਕੁੱ  ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ।  

 

" ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਦੂਸਰੀ ਬੱਸ ਤੇ   ਆਉਣਾ ਹੋਣਾ "  

ਕਰਮੇ  ਨੇ ਬੱਸ ਤੋਂ  ਉਤਰਦੀਆਂ  ਸਵਾਰੀਆਂ ਵੱਲ  ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਕਾਲੇ  ਨੂੰ  ਕਿਹਾ । ਪਰ ਕਾਲੇ  ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ।  

 

ਦੂਸਰੀ ਬੱਸ ਦੀ ਉੱਡੀਕ ਕਰੀਏ ਜਾਂ ਘਰ  ਚੱ ਲੀਏ "

 

ਕਰਮੇ ਨੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੱੜ ਆਏ ਭੱਖਦੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ   ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ।  ਪਰ ਕਾਲੇ ਨੇ ਫਿਰ ਕੋਈ ਜ਼ਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ । 

 

ਜ਼ਵਾਬ ਮਿਲਦਾ ਨਾ ਦੇਖ ਕਰਮੇ ਨੇ ਕਾਲੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਕਾਲਾ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿਸੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ।

 

    ਕੁੜੀ  ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਤੋਂ ਕੁੱਝ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਸੀ । ਫਿਰ ਉਹ ਕੁੜੀ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਕੱਚੇ ਰਾਹ  ਤੇ ਤੁਰ ਪਈ |

  

ਉਸ ਨੇ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੀ ਚੁੰਨੀ ਸਿਰ ਉਤੇ ਲੈ ਰੱਖੀ ਸੀ । ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਚੁੰਨੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪੱਲਾ ਚਹਿਰੇ ਉਤੇ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ।

ਉਹ ਕਿਸੀ ਸੱਜ - ਵਿਆਹੀ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗ ਰਹੀ । 

 

" ਕਾਲੇ ਬਾਈ, ਘਰ ਚਲੀਏ ਜਾਂ ਦੂਸਰੀ ਬੱਸ ਦੀ ਉੱਡੀਕ ਕਰੀਏ?" ਕਰਮੇ ਨੇ ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰ ਉਹਨੂੰ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਸੋਚ 'ਚੋਂ' ਕੱਢਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ।

 

" ਹਾਂ !  ਨਹੀਂ "  ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਇੰਝ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਇੱਕ-ਦਮ   ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਠੰਡਾ ਪਾਣੀ ਮਾਰ ਕੇ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਇਆ ਕਿ ਉਹ ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਹੇ ।

ਫਿਰ ਇੱਕ-ਦਮ ਆਪਣੀਆ ਸੋਚਾ  ਨੂੰ ਸਮੇਟਦੇ ਹੋਏ 

" ਨਹੀਂ ਦੂਜੀ ਬੱਸ ਦੀ ਉਡਦੀ ਕਰਦੇ ਆਂ ।"

 

ਦੋਨੋਂ ਬੈਠ ਕੇ ਦੂਸਰੀ ਬੱਸ ਦੀ ਉੱ ਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਪਰ ਕਾਲਾ  ਬਾਰ- ਬਾਰ ਮੁੜ ਉਸ ਕੁੜੀ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ

ਰਿਹਾ , ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚਿਰ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਓਝਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਈ ।

 

 

 

 


 

  1.  

             

 

 ਦੂਸਰੀ ਬੱਸ ਦੀ ਉੱਡੀ ਕ ਕਰਦਿਆਂ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਪਰ ਚੰਨ ਦਾ ਹਾਲੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ਚੱਲਿਆ । 

 

" ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਦਾ , ਚੰਨ ਨੇ ਆਊਣਾ ਹੋਊ "  ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਤਾਂ ਮਾਸੀ ਨੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਿਹ ਕੇ ਮੁੜ ਕੇ ਆਈ ਨਹੀਂ ਸੀ । "   ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਉਹਨੇ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ਹੋਣਾ , ਆਥਣ ਹੋ ਗਈ ਚੱਲ ਘਰ ਚੱਲਦੇ ਆਂ ’’ ਕਰਮੇ ਨੇ ਕਿਹਾ |

  ਦੋਨੋਂਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ । 

ਕਰਮੇ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਮੋੜ ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ ਕਾਲਾ ਆਪਣੇ ਖੇਤਾਂ ਵੱਲ ਨੂੰ ਗੇੜਾ ਮਾਰਨ ਚੱਲਾ ਗਿਆ ਸੀ । ਪਰ ਉਹ ਹਾਲੇ ਵੀ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ

ਹੋਇਆ ਸੀ । 

 

ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਘਰ ਮੁੜਦਿਆਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ  ਹੋ ਗਈ ਸੀ ।

 
Read more

Published from Overblog

July 5 2019 , Written by Harwinder kaur

ਇਹ ਨਾਵਲ  ''ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਦਾ ਚੰਨ''  Just ਈਮੇਜੀਨੇਸ਼ਨ ਹੈ । । ਇਸ ਦਾ ਮੇਰੀ ਜਾਂ ਫਿਰ ਕਿਸੀ ਹੋਰ ਪਰਸਨ ਦੀ Lifeਨਾਲ ਕੋਈ Connection ਨਹੀਂ ਹੈ । ਮੈਂ ਖ਼ੁਦ ਅਨਮੈਰਿਡ ਹਾਂ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਰਾਈਟਿੰਗ ਲਾਈਨ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਰਾਈਟਿੰਗ ਲਾਈਨ ਲਈ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਨਮੈਰਿਡ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ।    

           ਹਰਵਿੰਦਰ ਕੌਰ । 

 harwinderkaurtetriya@gmail.com  ਨੋ ਡਾਊਟ ਦਿਸ ਇਜ਼ ਮਾਈ ਰੀਆਲ  Gmail  ।  ਤੇਤਰੀਆ ਮੇਰਾ ਸਰਨੇਮ ਹੈ ਪਰ ਗੂਗਲ ਤੇ  ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਹਰਵਿੰਦਰ ਕੌਰ ਤੇਤਰੀਆ ਹੀ ਮਿਲੇਗਾ।ਅਗਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾਵਲ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ 'ਚ' ਡਾਊਟ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ mail ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ , I don't mind । 

Read more

Published from Overblog

July 4 2019 , Written by Harwinder kaur

ਤੂੰ ! ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਨਹੀਂ ਪਹਿਚਾਣਆਂ ਸੀ ? "  
 
ਚੰਨ ਦੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਕਾਲੇ ਨੇ ਕੋਈ ਜ਼ਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ । 
 
   "ਅੱਛਾ । ਮੱਤਲੱਬ ਪਹਚਾਨ ਲਿਆ ਸੀ ।" 
ਚੰਨ ਦੇ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ।
 ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦਿਆਂ - ਕਰਦਿਆਂ ਅਚਾਨਕ ਉਸਦਾ ਪੈਰ ਲੜਖੜਾ ਗਿਆ । ਪਰ ਕਾਲੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਂਭਾਲ ਲਿਆ ਸੀ । ਪਰ ਖੂਹ 'ਚ' ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਦਾ ਰੰਗ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ - ਪੈਰ ਕੰਬਣ  ਲੱਗ ਗਏ ਸਨ । 
 
  " ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਹੋਇਆ ?" ਸਮਨੀ ਨੇ ਚੰਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ।  
 
" ਕੀ ! ਹੋਇਆ ਗੁਰਜੋਤ ? ਚੰਨ ਦਾ   ਮੂੰਹ ਕਿਉਂ ਪੀਲਾ ਪਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ  ਕੰਬ ਕਿਉਂ ਰਹੀ ਆ ?"   ਚੰਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ ਸਮਨੀ  ਨੇ  ਦੁਬਾਰਾ ਪੁੱਛਿਆ ।
 
" ਕੁੱਛ ਨਹੀਂ ! ਬੱਸ ਖੂਹ ਦੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਈ ।"   ਕਾਲੇ ਨੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ । 
 
  ਚੰਨ ਵੀ ਚੁੱਪ - ਚਾਪ ਤੁਰ ਪਈ । ਪਰ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਹਾਲੇ ਵੀ ਪੀਲਾ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਹੱਥ - ਪੈਰ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ ।
 
ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਚੰਨ ਚੁੱਪ - ਚਾਪ ਮੰਜ਼ੀ ਤੇ ਪੈ ਗਈ ਸੀ ।
 
" ਕੀ ਹੋਇਆ ਚੰਨ ਨੂੰ ?"  ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਚੰਨ ਦੇ ਪੀਲੇ ਪਏ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਵੇਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ । 
 
" ਪਤਾ ਨਹੀਂ  ? ਸ਼ਾਇਦ ਖੂਹ ਤੋਂ ਡਰ ਗਈ ।"  ਸਮਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਿਹਾ ।
 
" ਖੂਹ ਤੋਂ ? ਖੂਹ ਤੇ ਕੀ ਕਰਣ ਗਈਆਂ ਸੀ ? "  ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਸਮਨੀ ਨੂੰ ਝਿੜਕਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ । 
 
" ਮੈਂ ਤਾਂ ਚੰਨ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਿਖਾਉਣ ਲੈ ਗਈ ਸੀ ।"  ਹੁਣ ਸਮਨੀ   ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘਬਰਾ ਗਈ ਸੀ । 
 
 ਪਰ ਨਸੀਬੋ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਠੰਡਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਤੇ ਉਹ ਬਾਰ - ਬਾਰ ਸਮਨੀ ਨੂੰ ਝਿੜਕਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਸੀ ।
 
  ਨਸੀਬੋ ਦੇ ਝਿੜਕਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼  ਸੁਣ ਕੇ ਚਰਣੋਂ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ।
 

"ਕੀ  ਹੋਇਆ ਨਸੀਬੋ ?  ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਤੇ ਜੇ ਚੱਲੀ ਵੀ ਗਈ ਚੰਨ  ? ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਦਾ ਡਰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ? " 

     ਚਰਣੋਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਨਸੀਬੋ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ ।
 
7. 
 
  ਜਦੋਂ ਦੀ ਚੰਨ ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਈ ਸੀ । ਓਦੋਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਹ ਕੁਝ ਬਦਲੀ - ਬਦਲੀ ਜਿਹੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ।
ਨਸੀਬੋ ਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਚੰਨ ਦਾ ਇੱਥੇ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ।  ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਮੇਲਾ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਸੀ ਤੇੇ ਉਸ ਨੇ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਚੰਨ ਨੂੰ ਆਪ ਮੇਲਾਾ ਦਿਖਾਉਣ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇਗੀ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸਨੇ ਬੜੇ ਚਾਅ ਤੇ ਲਾਡ ਨਾਲ ਚੰਨ ਨੂੰ ਕਹੀ ਸੀ ।  
ਐਂਤਵਾਰ ਤੋਂ ਮੇਲਾ ਸੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਚੰਨ ਮੇਲੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ । 
  " ਬੇਬੇ ਤੂੰ ਤਾਂ ਹਾਲੇ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ?"   ਚੰਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਨਸੀਬੋ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਓਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ।
 
" ਮੇਰੇ ਤਾਂ ਪੁੱਤ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਅੱਜ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇ ਚਰਣੋਂ ਨੇ ਮੰਡੀ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ।"  ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਕੁਝ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ।  " ਚੱਲ ਤੂੰ ਸਮਨੀ   ਨਾਲ ਚੱਲੀ ਜਾ । ਉਹ ਵੀ ਤਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਮੇਲੇ ਜਾਣ ਨੂੰ , ਜਾ ਜਾਕੇ ਉਸਨੂੰ  ਸੱਦ ਲਿਆ । " 
    ਚੰਨ ਸਮਨੀ   ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਚੱਲੀ ਗਈ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਚੰਨ , ਉਸਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ।
 " ਬੇਬੇ ! ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਪ ਮੇਲੇ ਮੇਰੀ ਬੇਬੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਨੀ ਆ , ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਚੰਨ ਨਾਲ ਚੱਲੀ ਜਾਂਵਾ , ਨਾਲੇ ਮੇਲੇ 
'ਚ' ਕਿੰਨੀ ਭੀੜ ਹੁੰਦੀ ਆ , ਚੋਰ-ਕ-ਚੱਕੇ  ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਆ । ਅਸੀਂ ਕੱਲੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਂਵਾਂਗੀਆ।  ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ । "  ਸਮਨੀ   ਨੇ ਅਉਂਦੇ ਹੀ ਕਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ।  
" ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਤੇ ਜਾਣ ਲੱਗਿਆਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਿਆ "   ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਤੇ ਸਮਨੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ ।
ਅੱਛਾ ! ਚੱਲ ਮੈਂ ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਲ ਭੇਜਦੀ ਆਂ । ਨਸੀਬੋ ਨੇ ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਆਉਂਦਿਆਂ ਵੇਖ ਕਿਹਾ ।
  " ਗੁਰਜੋਤ ! ਚੱਲ ਆਪਾਂ ਸਾਰੇ ਮੇਲਾ ਵੇਖਣ  ਚੱਲਦੇ ਆਂ ।"  ਨਸੀਬੋ ਦੇ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਮਨੀ  ਨੇ ਬੋਲ ਦਿੱਤਾ । 
  
   ਚੰਨ ਨੇ ਕਾਲੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਅੱਜ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਦਲਿਆ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਉਂਜ ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਦੀ ਚੰਨ ਪੁਰਾਣੇ ਖੂਹ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਈ ਸੀ । ਓਦੋਂ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਹੀ ਬਦਲਿਆ - ਬਦਲਿਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ । 
  ………………………………………………………………………….  
Read more
1 2 > >>